Op vakantie naar China (deel 5): Suzhou

Na onszelf ruim 2600km per trein door China hebben laten vervoeren, is het nu de bus waarmee we van plaats tot plaats gaan reizen. Nanjing leunt immers al tegen de regio Shanghai, een soort van Chinese ‘randstad’ zo groot als half Nederland en met zo’n kwart miljard inwoners dus qua afstand is dat geen probleem. Maar qua verkeer wordt dat natuurlijk een heel andere ervaring dan de punctuele Chinese staatsspoorwegmaatschappij.

Tijdens het plaatselijke transport in en om Beijing en Xi’an vielen ons al twee zaken op: de wegen zijn over- en overvol, het verkeer kruipt al toeterend van stoplicht tot stoplicht. En als tweede zijn de Chinezen nou niet bepaald de meest voorbeeldige weggebruikers; verkeersregels zijn er vooral om ruim geïnterpreteerd te worden. Stel, je rijdt op een boulevard met vijf rijstroken, dan zoek je elk gaatje op wat beschikbaar is, ook al is dat twee rijstroken verderop. De medeweggebruikers die je dat verhinderen toeter je gewoon aan de kant. Dat gold ook voor onze buschauffeur. Om sneller in de binnenstad te komen vanaf de snelweg, besloot hij om in de avondspits te keren op het plaatselijke equivalent van de Parijse Péripherique. Dat leverde wat spannende momenten en een boel getoeter op maar we kregen nou niet de indruk dat zoiets niet vaker gebeurt. En in Luoyang hadden we ook wel een leuk moment toen het zonnescherm van de chauffeur dreigde naar beneden te komen, en hij stopte om op zijn gemak de boel weer vast te schroeven. Op zich niets mis mee natuurlijk, ware het niet dat hij dat deed in een behoorlijk onoverzichtelijke bocht van een nauwe spoorwegonder-doorgang. Maar hier ook weer geen vreemde reacties vanuit het overige verkeer; de overgebleven rijstrook bleek voldoende voor het achterop- en tegemoetkomende verkeer om zich – zij het met veel getoeter natuurlijk – langs onze bus te wurmen. Ook de al toeterend passerende politieauto vond het niet ernstig genoeg om even poolshoogte te komen nemen.

De snelweg is ook een boeiend fenomeen. Onze bus vol witte toeristen vormde natuurlijk een behoorlijke attractie, zodat vele chauffeurs hetgeen waarmee ze onder het rijden bezig waren – de krant lezen, een spelletje mahjong spelen, een maaltje ‘noodles’ naar binnen werken, bellen wat uiteraard nergens handsfree gebeurt, appen naar het thuisfront dat er net een bus vol ‘rondogen’ voorbij kwam of, in een exemplarisch geval, het besturen van hun voertuig even lieten voor wat het was om een foto te maken.

Eenzelfde weggedrag merk je wanneer je over wilt steken, en er is geen voetgangerstunnel of – brug. Er zijn zebrapaden en voetgangersstoplichten, maar die gelden niet voor de vele elektrische brommertjes die ’s avonds zonder licht (dat scheelt weer in de actieradius) en uiteraard geluidloos aan komen zoeven. De status van die tweewielertjes is nogal vaag; je hebt speciale afgeschermde fietsstroken maar ze rijden ook gewoon over de stoep. Rood licht is trouwens ook een mistig gebied voor stadsbussen, als die aan komen scheuren kun je je maar beter uit hun baan verplaatsen. Gelukkig steek je altijd over met heel veel Chinezen dus is imitatiegedrag de beste manier om heelhuids aan de overkant te komen.

Ondertussen zijn we na een desalniettemin relaxte rit over een riante zesbaans snelweg gearriveerd in Suzhou (spreek uit: suu-zjoo), een rustig dorpje van slechts vijf miljoen inwoners, en wat bekend staat als het Chinese Venetië. In deze waterrijke regio bij de monding van de Yangtze-rivier speelt het Grote Kanaal nog steeds een belangrijke rol, die belangrijke waterweg die de 1600 kilometer tussen Hangzhou en Beijing overbrugt en waarvan sommige delen al 2500 jaar oud zijn. In dit gebied wordt het Grote Kanaal nog druk gebruikt voor vrachtvervoer, maar ook de vele toeristenbootjes maken er op hun weg naar het kanaaltjesnetwerk door de oude binnenstad graag gebruik van. Wij gaan uiteraard aan boord van zo’n bootje en wat is er mooier dan bij de oude Chinese huisjes die soms half over het water hangen naar binnen te koekeloeren. Het is een China van voorbije tijden; hier wonen alleen ouderen want hun kinderen zijn gaan studeren en zijn naar elders vertrokken, om in een buitenwijk in een flat van 80m2 op dertig hoog te gaan wonen met hun partner en enige kind.

Suzhou is ook een belangrijke speler op de zijdemarkt. Het verhaal gaat, dat zijde is ‘uitgevonden’ door een rijke dame die thee zat te drinken in de schaduw van een moerbeiboom, toen er plotseling een cocon van de zijderups in haar thee viel. Ze probeerde het ding eruit te vissen, maar die rolde zich af in een fijne maar sterke draad. Anno nu is het een industrieel gebeuren, maar er staat bij een van die bedrijven een soort van museumfabriekje waarin men nog op ruim honderd jaar oude machines zijde produceert en weeft, het laatste door middel van een ingenieus getouw wat werkt op ponskaarten, een systeem wat eind 19e eeuw door een Fransman met de naam Jacquard is bedacht.

Uiteraard verlaat je deze museumfabriek via een reusachtige winkel waarin vrijwel elk zijdeproduct is vertegenwoordigd, van sjaaltjes tot dekbedden maar ook de wat meer laag-bij-de-grondse toeristenproducten zijn ruim aanwezig – al heb ik er geen zwaaiende goudkleurige poesjes gespot. Wat ons veel interessanter oogde, was de koffieshop waar een verrukkelijke bak Lavazzo-koffie of cappuccino werd geschonken.

Van een heel ander kaliber is het oude marktstraatje wat we bezochten vlak voor de busreis naar onze volgende stop in het 180km zuidelijker gelegen Hangzhou. Hier vind je alles wat de Chinezen eten maar een aantal slimmeriken had door dat je hier ook wel eens een verdwaalde toerist ziet uit het in het verlengde gelegen backpackerwijkje, dus vind je tussen de netten levende krabben, de in een krimpnetje verpakte (eveneens levende) eenden, de manden vol verse kip en hond, de varkenspoten, eendentongen, geslachte duiven en vis in alle soorten en confectie ook kraampjes vanwaar je bronzen boeddha’s en Maobeelden aanstaren. Chineser kan het haast niet.

Tekst en foto's: Sil Castelein.

Soort: 
vluchtverslag

Reageren op artikelen? Er gelden spelregels. De redactie behoudt het recht om reacties die niet aan de regels voldoen te verwijderen.