Op vakantie naar Iran (deel 1): Teheran

9 december 2015

Na twee dagen in de ‘Islamic Republic of Iran’, zoals trots op mijn visum staat vermeld, is het duidelijk dat het leven onder een repressief religieus regime – waaraan ik in het vervolg zal refereren als de drie Iranese erren – de mensen niet verlost heeft van hun gevoel voor humor.

Sterker nog; wij serieuze Hollanders kunnen wat dat betreft nog wat leren van de Iraniërs. Dat begon al in het vliegtuig van Frankfurt naar Teheran, waar toch zo’n 90 – 95 procent van de passagiers van Iranese afkomst was. De captain meldde al min of meer dat de bar open zou gaan als we op vlieghoogte waren, en toen we eenmaal op 37.000 voet waren gearriveerd ‘ging de bar los’.

Iran1(c) Sil Castelein640

Ik heb nog nooit zoveel stewardessen met wijnflessen en drank door de gangpaden zien af- en aanlopen, zelfs nog toen we al bezig waren met de nachtelijke afdaling naar Imam Khomeini International Airport. Toen we aan de gate arriveerden deden alle dames aan boord - roef! – hun hoofddoekjes om, iets wat de locals duidelijker met meer routine afging dan de westerlingen. Het keerlvölk hoefde er uiteraard alleen maar voor te zorgen dat ze met hun adem de douanebeambten niet bedwelmden; iets waar ze uiteraard een handig middeltje voor hebben, iets in de trant van ons pepermuntje.

Wij toeristen mochten ons onderwerpen aan de visumprocedure; iets waarvan je verwacht dat dat met serieuze en uitgestreken gezichten wordt aangepakt maar nee hoor, ook dat ademt de sfeer van dat die formaliteiten nou eenmaal voorgeschreven zijn maar dat het niet al te serieus moet worden genomen. Ook toen we het begeerde stickertje eenmaal in ons paspoort hadden, moest er nog even een douanebeambte worden gevonden voor de counter ‘foreigners’; die stond ongetwijfeld even buiten in de aangename nachtkoelte een sigaretje te roken.

Na de formaliteiten en voorzien van de juiste bagage konden we kennis maken met onze lokale (en voor toeristen verplichte staats-) gids Mahboubeh, een pittig dametje, en onze chauffeur Abbas, waarna we aan boord konden gaan van onze bus van het gerenommeerde merk Zhongtong voor een uurtje rijden naar ons hotel in hartje Teheran. En wat voor ons wel weer humor is, is dat de kamer ook als gebedsruimte te gebruiken is – inclusief gebedsmatje, een prachtige koran en een pijl op de muur die de richting van Mekka aangeeft, plus nog wat typisch sjiïtische zaken die ik niet thuis kan brengen en die uit dat gebedsmatje kwamen vallen. Daar steekt onze schrale en steeds zeldzamer wordende hotelkamerbijbel toch wat minimaal tegen af.

Iran2(c) Sil Castelein640

De volgende ochtend storten we ons in het verkeer, met als eerste doel een geldwisselkantoor om ons te voorzien van de nodige miljoenen aan Rials, het Iranese geld. Dankzij de jaren van inflatie hebben ze financieel gezien toch wel wat last van teveel nullen, maar daar heeft men een typisch Iranese oplossing voor gevonden. Neem bijvoorbeeld het briefje van 500.000 Rial (ongeveer 15 Euro): in de spreektaal heeft men het dan over 50.000 Toman. Maar om nu te zeggen dat één Toman tien Rial is werkt dan ook weer niet, want men laat in de spreektaal die duizend ook gewoon weg. En zo staat er op de achterkant dus het getal 50. Conclusie: een briefje van vijftig is 50.000 Toman of een half miljoen Rial. Appeltje eitje toch? Je moet toch wat in een taal waar heel veel woorden nodig zijn om iets te vertellen.

Iran3(c) Sil Castelein640

Met de knip vol Iraans geld gaan we ons rondje doen langs de bezienswaardigheden, en al rijdend door de monsterlijk uitgestrekte hoofdstad die langzaam de steile hellingen van het Elboerzgebergte opklimt, valt ons wat op aan de vele motorfietsjes. Die dingen zijn in het drukke verkeer immers reuze handig want je kunt er veel meer op vervoeren dan in de belachelijk uitziende, lokaal in licentie gefabriceerde Kiaatjes Pride-met-kofferbak. En dan heb je het voordeel van de helmplicht: die voldoet ook als je je helm aan je stuur hangt of, wat bij de nieuwere, scooterachtige modellen het geval is, het stuur geen plaats biedt aan een helm en je hem dus gewoon thuis kan laten. Of in de winkel.

Dat geldt ook wanneer je een windscherm-met-stoffen-afdakje plaatst; dat is ook een prima alternatief voor een dop op je hoofd. Dat alles wordt uiteraard een ander verhaal wanneer je een agent tegenkomt, maar die kans is niet zo groot: driekwart ligt in hun auto te soezen in de schaduw van een viaduct, terwijl het resterende kwart in hun beruchte groenwitte busjes jaagt op vrouwen die zich onttrekken aan de hoofddoekjesplicht. Maar dat maakt die vrouwen niet schichtig hoor, het is ondanks de hoofddoekjes en chadors wel duidelijk wie hier de boks aanhebben.

Veel gelegenheden worden ‘bevrouwd’ in plaats van bemand en het valt op dat die vrouwen ook geen moeite hebben met mannenhumor, zoals in het Golestanpaleis waar je je schoenen moet uitdoen en slofjes moest aantrekken. Tja, en in zo’n warme omgeving gaan de schoenen er niet frisser op ruiken wanneer je er een paar verse zweetkakken uittrekt, maar de dames meldden dat ze een vent thuis hadden dus wel wat gewend waren inzake zweetvoeten. En na afloop zwaaiden ze ons nog uit ook, enerzijds wel jammer want ik had van door de entreedeur een illegale foto willen maken van de ‘no photo’-spiegeltjeshal.


Iran4(c) Sil Castelein640

Maar ach, we zullen deze reis vast wel meer spiegeltjes en kraaltjes zien – de Iraniërs houden wel van wat kitsch. Je hoeft alleen maar een lampenzaak in Teheran te bekijken om daarvan overtuigd te raken. Ik houd jullie op de hoogte van het verloop van deze reis die vanuit Teheran zuidwaarts voert richting Qom, Kashan, Yazd en Kerman!

Tekst en foto's: Sil Castelein

Reageren op artikelen? Er gelden spelregels. De redactie behoudt het recht om reacties die niet aan de regels voldoen te verwijderen.

Copyright Reismedia BV 2017